Στην Εκκλησία δεν υπάρχουν άρχοντες και αρχόμενοι, εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι.
Όλοι μετρώνται κατά το μέτρο της ταπεινοφροσύνης και της αγάπης του Χριστού. «Εις γαρ εστιν υμών ο διδάσκαλος, ο Χριστός· πάντες δε υμείς αδελφοί εστέ…
Ο δε μείζων υμών έστε υμών διάκονος»
† Μ. ΤΡΙΤΗ
Των Δέκα Παρθένων
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου Εὐαγγελίου το ἀνάγνωσμα.
( Κεφ. 22: 15-46, 23: 1-39.)
14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.
25 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι καθαρίζετε τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας.
27 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας.
Μετάφραση: Αλλοίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι με την διεστραμμένην διδασκαλίαν σας, που την παρουσιάζετε ως διδασκαλίαν τάχα του Θεού, κλείετε την βασιλείαν του Θεού εμπρός από τους ανθρώπους. Ετσι, και σεις δεν εισέρχεσθε, αλλά και εκείνους που θέλουν να εισέλθουν δεν τους αφήνετε
Αλλοίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι καθαρίζετε το έξω από το ποτήρι και το πιάτο, μέσα δε αυτά είναι γεμάτα από τροφάς, που προέρχονται από αρπαγές και αδικίες.
Αλλοίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι ομοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικώς μεν φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσίαν.
Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει. Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους.
Ο Ιησούς ουδέποτε καταδικάζει τους τελώνες, τις πόρνες και τους αμαρτωλούς, με τους οποίους συντρώγει, αλλά κατά των Φαρισαίων και Γραμματέων είναι αμείλικτος. Κατακρίνει στο πρόσωπό τους την υποκρισία, την αρπαγή, την απληστία, το φθόνο, όλα εκείνα που εμποδίζουν τον άνθρωπο να εισέλθει στη βασιλεία του Θεού και να ανοιχτεί στο πλήρωμα της ζωής. Θα ήταν σφάλμα ωστόσο να νομίσουμε ότι οι λόγοι του απευθύνονται μόνο κατά των συγκεκριμένων ακροατών του. Ο Χριστός καταφέρεται και κατά όλων εκείνων που στο διάβα των αιώνων δεν θα επιτρέψουν με τους τρόπους τους στους ανθρώπους να αποκτήσουν επίγνωση του Θεού, συμβάλλοντας στην παραγνώριση του Ευαγγελίου του. Ο φαρισαϊσμός αποτελεί κοινό γνώρισμα των ανθρώπων που οχυρωμένοι πίσω από κάποια στάση, ακόμη και όταν δεν πιστεύουν σε τίποτα, εχθρεύονται μόνο ή λοιδορούν.
Οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς είναι οι τοποτηρητές του Νόμου. Οποιαδήποτε παρέκκλιση ή παράβαση μπαίνει στο στόχαστρο της μομφής και της κατάκρισής τους. Θωρακισμένοι πίσω από το γράμμα του Νόμου, πίσω από αυτό που κατέχουν και τους κατέχει, είναι αυτάρκεις, πλούσιοι και ισχυροί. Η ισχύς τούς παρέχει την απόλυτη βεβαιότητα για τον εαυτό τους, γι' αυτό που είναι και εκπροσωπούν. Πόσο διαφορετική είναι η κατάσταση και η θέση εκείνου που θέλει να ακολουθήσει τα βήματα του Χριστού. Τι θα μπορούσε να αντιτάξει αντίκρυ στους κάθε λογής φαρισαίους, παρά τούτο τον λόγο: «Είμαι φτωχός, ενδεής, και απογυμνωμένος από αυταπάτες και όνειρα».
«Επί της Μωυσέως καθέδρας εκάθισαν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι……Ο Ιησούς με τους λόγους του αντιτίθεται σε κάθε ιεραρχία. Δεν καταδικάζει μόνο τους ομιλούντες από την καθέδρα του Μωυσή, αλλά από οποιαδήποτε καθέδρα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που αντικατέστησαν την καθέδρα του Μωυσή με την καθέδρα του Χριστού, ομιλώντας σαν να είναι γνώστες της αλήθειας και σωσμένοι, λησμονώντας ότι καθέδρα του Χριστού είναι ο Σταυρός, που επάνω του θραύονται όλα τα ψεύδη του κόσμου. Φαρισαϊσμός σημαίνει εμμονή στο ψεύδος και στην φρεναπάτη. Όταν ντυνόμαστε το ψεύδος και το περιφέρουμε ως υπερούσια στολή, ιδεολογική ή άλλη.
"Τη Μεγάλη Τρίτη, η Εκκλησία μας θυμίζει την παραβολή των δέκα παρθένων. Την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου. Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή. Οι πέντε είχαν λάδι και εισήλθαν στους γάμους. Οι άλλες έμειναν απ' έξω.
Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται! Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!».
Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.
Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές, η παραβολή, τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολότερο, την »παρθενία», παραμέλησαν το ευκολότερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές.
Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή – έστω μεγάλη – αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος. Και τίποτα δεν είναι πιό λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια «παρθένο» που νικιέται απ' τον έρωτα των χρημάτων.
Η ανθρώπινη ψυχή θέλει έλεος για να συναντήσει τον Χριστό και ο Χριστός έρχεται κάθε στιγμή, στο πρόσωπο του άλλου, στον αναγκεμένο, στον ελάχιστο αδελφό του.
Ο Χριστός θέλει την πράξη της αγάπης μας. Θέλει την έμπρακτη αγάπη μας και έτσι μπορούμε να πορευτούμε αυτές τις ημέρες προσεγγίζοντας και τον πόνο του αδερφού μας.
Η καρδιά μας ετοιμάζεται για την Ανάσταση, για να κοινωνήσει αφού προηγουμένως περάσουμε από τον σταυρό της μετάνοιας.
Ο Χριστός μας περιμένει!"
† Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ
(Ἰωσήφ
τοῦ Παγκάλου).
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου Εὐαγγελίου το ἀνάγνωσμα.
Ματθ.21,19 καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ, ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ, εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ. Καὶ ἰδόντες οἱ Μαθηταὶ, ἐθαύμασαν λέγοντες· πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκῆ;
Μετάφραση: Και μόλις είδε κάποια συκιά στο δρόμο, ήλθε κοντά της, αλλά δεν βρήκε τίποτε επάνω της παρά μόνο φύλλα, ακριβώς όπως και η συναγωγή των ιουδαίων τότε είχε να επιδείξει μόνο φύλλα και εξωτερικούς τύπους, όχι όμως και καρπούς αρετής. Και για να δώσει μάθημα για το ποια θα είναι η κατάληξη κάθε ανθρώπου άκαρπου σαν τη συκιά, λέει σ' αυτήν: Να μην ξαναβγάλεις ποτέ πια καρπό. Κι αμέσως ξεράθηκε η συκιά.
Ο Σωτήρας ήξερε, ότι η συκιά δεν είχε, ούτε μπορούσε να έχει τότε καρπό, αλλά ζητά αυτά επειδή ήθελε αλληγορικά και συμβολικά να δείξει, ότι πρέπει ο άνθρωπος τους καρπούς της βασιλείας του Θεού να τους κάνει πάντοτε για το Θεό
Ως σύμβολο ηθικού και θρησκευτικού χαρακτήρα το δέντρο ήταν η προσωποποίηση του απατεώνα και υποκριτή. Για αυτό λοιπόν και ο Κύριος εκφέρει συμβολική καταδίκη εναντίον του.
Ο ευαγγελιστής Μάρκος αναφέρει πως την ώρα που ο Κύριος επιτίμησε τη συκή και ξηράθηκε, κατέπεσαν αμέσως τα καταπράσινα φύλλα της και την επόμενη μέρα ξεράθηκε και η ρίζα της (Μαρκ. 11:21). Οι μαθητές έκθαμβοι από το θαύμα αυτό δεν ζητούσαν να μάθουν την βαθύτερη έννοιά του, αλλά είχαν την απορία «πως παραχρήμα εξηράνθη η συκή;» (Ματθ. 21:20). Πρώτη φορά είχαν δει τιμωρία της άψυχης φύσεως.Ο Κύριος παίρνοντας αφορμή από την απορία των μαθητών, χωρίς να εξηγήσει την συμβολική σημασία του θαύματος, τους δίδαξε για τη μεγάλη δύναμη της πίστεως, η οποία όταν συνοδεύεται από εσωτερική θέρμη και χωρίς τον παραμικρό δισταγμό μπορεί να κατορθώσει αφάνταστα πράγματα. Τους είπε: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἂρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται·» (Ματθ. 21:21). Αυτή την πίστη θέλει η Εκκλησία μας να μεταδώσει και σε μας.
Ο πάγκαλος Ιωσήφ είναι τύπος
του Κυρίου μας Ιησού
και σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή
του (Γεν. 37 - 50).
Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ' ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή.
Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς.
Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό.
Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα
δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού,
φανερώθηκαν τ' αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε
κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.
Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός
του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή
Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ, «καθήμενος επί πώλου όνου». «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», αναφωνούσε το πλήθος, που τον υποδέχθηκε με «τα βαΐα των φοινίκων»...
Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε την πανηγυρική είσοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ. Τότε, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους Μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη.
Ο δε λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν αμέσως στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν. Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ' όπου ο Ιησούς θα περνούσε. Και όλοι μαζί, ακόμα και τα μικρά παιδιά, φώναζαν: «Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».
Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.
Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.
Οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου με μετάφραση
Οι «Χαιρετισμοί» στην Παναγία, είναι ένα από τα πιο σημαντικά υμνογραφικά κείμενα της βυζαντινής περιόδου, συνδεδεμένος όχι μόνο με την εκκλησιαστική (λατρευτική) ζωή, αλλά και με την εθνική πορεία του Ελληνισμού, ο οποίος αναγνώρισε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου την «Υπέρμαχο στρατηγό», τη σκέπη και την προστασία του.
Η ακολουθία αποτελείται από 24 οίκους (από το Α έως το Ω) και είναι ένας ποιητικός έπαινος προς τη Θεοτόκο. Κάθε στάση περιλαμβάνει:
Τον Κανόνα («Ανοίξω το στόμα μου...»).
Τα Χαίρε (τους χαιρετισμούς), που ξεκινούν με τον αρχάγγελο Γαβριήλ να απευθύνεται στην Παναγία.
Το πασίγνωστο κοντάκιο «Τη Υπερμάχω», που ψάλλεται ως ευχαριστήριος ύμνος για τη σωτηρία της Κωνσταντινούπολης
Η Πανήγυρη του Αγίου Νεκταρίου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο
9 Νοεμβρίου, 2025
Τη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου Eπισκόπου Πενταπόλεως τίμησε ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται μέσα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
Στο χώρο αυτό τιμάται ιδιαιτέρως ο Άγιος "της υπομονής", καθώς εκεί νοσηλεύτηκε και τερμάτισε την επίγεια ζωή του σε έναν από τους θαλάμους του Νοσοκομείου.
Σήμερα το απόγευμα τελέστηκε ο μεθέορτος Εσπερινός και εν συνεχεία η λιτάνευση της εικόνας του παρουσία εκατοντάδων πιστών.
Στις Ιερές ακολουθίες της πανηγύρεως προέστη ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Αριστόβουλος, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ο εφημέριος του Ναού, π. Παναγιώτης Βατίκαλος και επισκέπτες κληρικοί.
Έψαλαν μαθητές της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, οι οποίοι συνόδευσαν την εικόνα ψάλλοντες τα τροπάρια του Αγίου.
Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Αριστόβουλος αναφέρθηκε συνοπτικά στο μήνυμα της εορτής που δεν είναι άλλο από την ταπείνωση, την ανεξικακία, την καρτερία και την συγχώρεση μπροστά στα όσα μαρτυρικά εβίωσε ο Άγιος Ιεράρχης Νεκτάριος.
Ακολούθησε κέρασμα για όλους τους παρευρισκόμενους.
Με πατρική αγάπη & Ευλογίες
(13. 1-2) «Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καί τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δέ μή ἔχω, γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον.. Καί ἐάν ἔχω προφητείαν καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα καί πάσαν τήν γνῶσιν, καί ἐάν ἔχω πάσαν τήν πίστιν, ὥστε ὅρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν εἰμί.
Μεταφρ.:
"Αν
ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη,
τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με
τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα
μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη
δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε
απολύτως.
(13.3) Καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπάρχοντά μου, καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἴνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι.
Και αν μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, και αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, ποιο το όφελος;
[13.4] ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπη οὐ
ζηλοῖ· ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ
παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ
ἀληθείᾳ· [13.7] πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει,
πάντα ὑπομένει.
Ειδικότερα:
ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, η υπομονή και η ανεκτικότητα απέναντι σε σφάλματα και ελαττώματα των άλλων
χρηστεύεται, ευεργετική και ωφέλιμη, είναι γεμάτη καλοσύνη·
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοί, η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη
ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, μεγαλαυχεί, καυχιέται ,
οὐ φυσιοῦται, περιφανευεται
οὐκ ἀσχημονεῖ, ουτε, κανει ασχημα πράγματα
οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, δεν είναι εγωιστική
οὐ παροξύνεται, δεν είναι ευερέθιστη, οξύνω σε μεγαλύτερο βαθμό
οὐ λογίζεται τό κακόν, οὐ χαίρει ἐπί τή ἀδικία, συγχαίρει δέ τή ἀληθεία, πάντα στέγει (ανέχεται) , πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει (ξεπέφτει) .
Στο δεύτερο
μέρος (13. 8-12) ο Παύλος τονίζει τον εφήμερο χαρακτήρα των χαρισμάτων και
την κατάργησή τους με την έλευση της μέλλουσας βασιλείας του Χριστού, ενώ
παράλληλα επισημαίνει τον «νηπιακό», ατελή χαρακτήρα της γνώσης που αποκτάται
μέσω αυτών.
[13.8] ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει,εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν, καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· [13.10] ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.
[8] Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί. [9] Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς. [10] Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει. [11] Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. Όταν έγινα άντρας, κατάργησα τους τρόπους του νηπίου.
[13. 12] Βλέπομεν γάρ ἄρτι δί' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δέ ἐπιγνώσομαι καθώς καί ἐπεγνώσθην. Νυνί δέ μένει πίστις, ἔλπις, ἀγάπη, τά τρία ταῦτα· μείζων δέ τούτων ἡ ἀγάπη.
Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ".
[13] Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη ,η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη.
Στο τέλος παραμένει μόνο η αγάπη, γιατί αποτελεί το κατεξοχήν γνώρισμα του Θεού και αποκαλύπτει το αιώνιο μέσα στο χρόνο
📌 Ο ρόλος του
Ιερέα, ως εφημέριου στο Αρεταίειο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικός
και περιλαμβάνει:
🔴 Την τέλεση των ιερών ακολουθιών:
Διενεργεί λειτουργίες, εσπερινούς, παρακλήσεις και άλλες θρησκευτικές τελετές στους ναούς του νοσοκομείου. Αυτό προσφέρει παρηγοριά και πνευματική υποστήριξη σε ασθενείς, συγγενείς και προσωπικό.
🔴 Τη διακονία των ασθενών:
Επισκέπτεται τους ασθενείς στους θαλάμους, προσφέροντας τους τη Θεία Κοινωνία, το Ευχέλαιο, την εξομολόγηση, ή απλά μια συζήτηση και έναν λόγο παρηγοριάς. Η παρουσία του ιερέα μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστική σε δύσκολες στιγμές ασθένειας και αγωνίας.
🔴 Την πνευματική καθοδήγηση και στήριξη:
Παρέχει πνευματική καθοδήγηση σε όσους το έχουν ανάγκη, είτε είναι ασθενείς, είτε μέλη της οικογένειάς τους, είτε εργαζόμενοι του νοσοκομείου. Βοηθά τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν το φόβο, την απώλεια, την αβεβαιότητα και να βρουν ελπίδα μέσα από την πίστη.
🔴 Την οργάνωση θρησκευτικών εκδηλώσεων:
Συμμετέχει στην οργάνωση των εορτασμών των ναών, ειδικά της εορτής του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος έχει ιδιαίτερη σύνδεση με το Αρεταίειο λόγω του γεγονότος ότι κοιμήθηκε εκεί.
🔴 Τη διατήρηση της πνευματικής ατμόσφαιρας:
Η παρουσία των ναών και του εφημέριου συμβάλλει στη διατήρηση μιας πνευματικής ατμόσφαιρας στο νοσοκομείο, υπενθυμίζοντας την πνευματική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης και την αξία της πίστης στην αντιμετώπιση της ασθένειας.
Συνοπτικά, ο ρόλος του εφημέριου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο είναι να προσφέρει πνευματική φροντίδα και υποστήριξη σε ένα περιβάλλον όπου η ανάγκη για παρηγοριά και ελπίδα είναι έντονη. Η παρουσία του ενισχύει τον ανθρώπινο και πνευματικό χαρακτήρα της φροντίδας υγείας.
Η οσιακή κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών
📌Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος
Αιγίνης, Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης την 1/10/1846 .
📌Γονείς του είναι ο
Δήμος και Βασιλική Κεφαλά. Βαπτίζεται την 15/1/1847 και ακούγεται το όνομα
του Αναστάσιος.
📌Την 30/9/1920 (74 ετών) διακομίζεται στο Αρεταίειο Νοσοκομείο με οξεία
προστατίτιδα. Η χρόνια ασθένεια του προστάτη, μαζί με τα περασμένα χρόνια της
ηλικίας του και κακοπάθειες της ζωής τον ταλαιπωρούσαν.
📌Την 8/11/1920 και ώρα: 22:30' άφησε τα εγκόσμια στο
Αρεταίειο Νοσοκομείο στην πτέρυγα "Τζιβανοπούλειο" στον θάλαμο
νούμερο 2 όπου ήταν θάλαμος γ' θέσης δηλαδή θέση απορίας και μεταφέρεται
αργότερα στην Αίγινα για ενταφιασμό.
📌Την 3/9/1953 (33 έτη μετα) γίνεται η ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου μας.
📌Με την υπ αριθμόν 260/20-4-1961 Πατριαρχική πράξη
ανακηρύσσεται Αγιος
(41 έτη μετα την κοίμηση του).
Το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη έχει σήμερα μετατραπεί σε προσκύνημα (το οποίο όμως αυτή την περίοδο δεν είναι άμεσα επισκέψιμο) στην πτέρυγα "Τζιβανοπούλειο" του Αρεταιείου
νοσοκομείου, που κοσμείται από εικόνες του Αγίου και τάματα πιστών
για ανάρρωση από ασθένειες.
