Ο θεραπευμένος λέει:
«Ἕν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω»
δηλαδή:
«Ένα ξέρω: ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω.»

Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού
Κυριακή 17 Μαϊου 2026

Η θεραπεία του εκ γενετής τυφλού είναι ένα από τα θαύματα του Ιησού Χριστού, που περιγράφεται στο 9ο κεφάλαιο του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (στ. 1-38). Ο Χριστός θεράπευσε έναν άνδρα που ήταν τυφλός από τη γέννησή του στην Ιερουσαλήμ, χρησιμοποιώντας πηλό από χώμα και σάλιο, και προτρέποντάς τον να νιφτεί στη δεξαμενή του Σιλωάμ. 

Ο Ιησούς έδωσε την όραση σε άνθρωπο που δεν είχε δει ποτέ το φως, κάτι που θεωρούνταν αδύνατο.
Πρώτα πρώτα ήθελε να του διεγείρει την πίστη. Έπειτα, με την πράξη Του αυτή έδειξε τη δημιουργική Του δύναμη. 

Ο Χριστός έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε να πλυθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
Μετά, κατά την ημέρα του Σαββάτου του είπε να πάει να πλύνει το πρόσωπό του , ασφαλώς θα συνάντησε πολλούς ανθρώπους που θα τον ρωτούσαν που πάει και γιατί έχει λάσπη στα μάτια του. Ήθελε ο Κύριος να γίνει το σημείο ενδεικτικώτερο.  

κυριολεκτική διάσταση: θεραπεία της σωματικής τύφλωσης,

πνευματική σημασία: ο Ιησούς παρουσιάζεται ως «το φως του κόσμου», που φωτίζει πνευματικά τον άνθρωπο.

Στο υπόλοιπο κεφάλαιο γίνεται αντιπαράθεση με τους Φαρισαίους, οι οποίοι αρνούνται να πιστέψουν στο θαύμα, ενώ ο πρώην τυφλός καταλήγει να ομολογήσει την πίστη του στον Ιησού.

Πέρα από τη σωματική θεραπεία, το θαύμα συμβολίζει τον πνευματικό φωτισμό και την αναγνώριση του Χριστού ως του «Φωτός του κόσμου».
Ο Κύριος είναι η πνευματική πέτρα και η πνευματική κολυμβήθρα του Σιλωάμ που καθαρίζονται από τις αμαρτίες οι άνθρωποι 

Το θαύμα προκάλεσε την αντίδραση των Φαρισαίων, καθώς έγινε ημέρα Σάββατο, ενώ ο πρώην τυφλός ομολόγησε με θάρρος τον θεραπευτή του.
Στη διαμάχη μεταξύ τυφλού και Φαρισαίων δεν είναι η ανεύρεση της αλήθειας, αλλά η αμαρτία. Δεν ενδιαφέρονται τόσο για την αργία του Σαββάτου, αλλ' ότι θίγεται ο εγωισμός των Φαρισαίων.
Εγκλωβίζεται η καλή μας θέληση και αρνούμεθα να παραδεχθούμε την αγάπη του Θεού σε μας. Στο βάθος πιστεύουμε μόνον στον εαυτό μας και στα χαρίσματά μας.  

Αν και δεν αναφέρεται στο Ευαγγέλιο, η εκκλησιαστική παράδοση ονομάζει τον τυφλό «Χελιδόνιο»
Εάν γίνουμε όργανο για να φανερωθεί η δόξα του Θεού, τότε θα πρέπει να υποστούμε και τις μεγαλύτερες θυσίες. 

Ο 'Υμνος της Αγάπης

Ο 'Υμνος της Αγάπης

(13. 1-2) «Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καί τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δέ μή ἔχω, γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον.. Καί ἐάν ἔχω προφητείαν καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα καί πάσαν τήν γνῶσιν, καί ἐάν ἔχω πάσαν τήν πίστιν, ὥστε ὅρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν εἰμί.   
Μεταφρ.:
"Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.

(13.3) Καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπάρχοντά μου, καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἴνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι.

Και αν μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, και αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, ποιο το όφελος;

[13.4] ἡ ἀγάπημακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπηοὐ ζηλοῖ· ἡ ἀγάπηοὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεταιτὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρειδὲ τῇ ἀληθείᾳ· [13.7] πάνταστέγει, πάνταπιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ειδικότερα:
ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, η υπομονή και η ανεκτικότητα απέναντι σε σφάλματα και ελαττώματα των άλλων χρηστεύεται, ευεργετική και ωφέλιμη, είναι γεμάτη καλοσύνη· ἡ ἀγάπηοὐ ζηλοί,η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται,μεγαλαυχεί, καυχιέται ,οὐ φυσιοῦται,περιφανευεται, οὐκ ἀσχημονεῖ, ουτε, κανει ασχημα πράγματα, οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, δεν είναι εγωιστική, οὐ παροξύνεται,δεν είναι ευερέθιστη, οξύνω σε μεγαλύτερο βαθμό, οὐ λογίζεταιτόκακόν, οὐ χαίρει ἐπίτή ἀδικία, συγχαίρειδέτή ἀληθεία, πάνταστέγει (ανέχεται) , πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει (ξεπέφτει) .

Στο δεύτερο μέρος (13. 8-12) ο Παύλος τονίζει τον εφήμερο χαρακτήρα των χαρισμάτων και την κατάργησή τους με την έλευση της μέλλουσας βασιλείας του Χριστού, ενώ παράλληλα επισημαίνει τον «νηπιακό», ατελή χαρακτήρα της γνώσης που αποκτάται μέσω αυτών.

[13.8] ἡ ἀγάπηοὐδέποτε ἐκπίπτει,εἴτεδὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται·εἴτεγλῶσσαι, παύσονται·εἴτεγνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκμέρουςδὲ γινώσκομεν, καὶ ἐκμέρουςπροφητεύομεν· [13.10] ὅτανδὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότετὸ ἐκμέρουςκαταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμηννήπιος, ὡςνήπιος ἐλάλουν, ὡςνήπιος ἐφρόνουν, ὡςνήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκατὰ τοῦ νηπίου.

[8] Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί. [9] Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς. [10] Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει. [11] Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. Όταν έγινα άντρας, κατάργησα τους τρόπους του νηπίου.

[13. 12] Βλέπομεν γάρ ἄρτι δί' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δέ ἐπιγνώσομαι καθώς καί ἐπεγνώσθην. Νυνί δέ μένει πίστις, ἔλπις, ἀγάπη, τά τρία ταῦτα·μείζων δέ τούτων ἡ ἀγάπη.

Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ".

Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη ,η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη.

Στο τέλος παραμένει μόνο η αγάπη, γιατί αποτελεί το κατεξοχήν γνώρισμα του Θεού και αποκαλύπτει το αιώνιο μέσα στο χρόνο

Χριστός Αληθώς Ανέστη