
H Ζωοδόχος Πηγή
....του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα «παλάτια των πηγών» στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (που σημαίνει ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα
Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινήσίμου Εβδομάδας.
Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί».
«Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453 μ.Χ. ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι. Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο. Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος.
Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.
🌹 ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
Εἶ τις
εὐσεβὴς καὶ φιλόθεος ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης
καὶ
λαμπρὰς
πανηγύρεως,
Εἶτις
δοῦλος εὐγνώμων,
εἰσελθέτω χαίρων εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ, Εἶτις ἔκαμε
νηστεύων, ἀπολαυέτω νὺν τὸ δηνάριον,
Εἶτις ἀπὸ τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο,
δεχέσθω σήμερον
τὸ δίκαιον
ὄφλημα,
Εἶτις
μετὰ τὴν τρίτην ἦλθεν,
εὐχαρίστως ἑορτασάτω, Εἶτις
μετὰ τὴν ἕκτην ἔφθασε,
μηδὲν ἀμφιβαλλέτω,
καὶ γὰρ οὐδὲν
ζημιοῦται,
Εἶτις ὑστέρησεν
εἰς τὴν ἐννάτην,
προσελθέτω,
μηδὲν ἐνδοιάζων,
Εἶτις εἰς μόνην ἔφθασε
τὴν ἑνδεκάτην,
μὴ
φοβηθῆ τὴν
βραδύτητα,
φιλότιμος
γὰρ ὧν ὁ Δεσπότης,
δέχεται
τὸν ἔσχατον,
καθάπερ
καὶ τὸν πρῶτον,
Ἀναπαύει τὸν τῆς ἑνδεκάτης, ὡς τὸν ἐργασάμενον
ἀπὸ τῆς πρώτης,
Καὶ τὸν ὕστερον
ἐλεεῖ, καὶ τὸν πρῶτον
θεραπεύει,
κακείνω δίδωσι,
καὶ τούτω
χαρίζεται,
Καὶ τὰ ἔργα δέχεται,
καὶ τὴν γνώμην ἀσπάζεται,
Καὶ τὴν πρᾶξιν
τιμᾷ, καὶ τὴν πρόθεσιν
ἐπαινεῖ, οὐκοῦν εἰσέλθετε
πάντες
εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, καὶ πρῶτοι
καὶ δεύτεροι
τὸν
μισθὸν ἀπολαύετε,
Πλούσιοι
καὶ πένητες
μέτ' ἀλλήλων
χορεύσατε,
Ἐγκρατεῖς καὶ ῥάθυμοι
τὴν ἡμέραν
τιμήσατε,
Νηστεύσαντες
καὶ μὴ
νηστεύσαντες,
εὐφράνθητε
σήμερον,
Ἡ τράπεζα
γέμει
τρυφήσατε
πάντες,
ὁ μόσχος
πολὺς
μηδεῖς ἐξέλθη
πεινῶν, Πάντες ἀπολαύετε
τοῦ
συμποσίου τῆς πίστεως
Πάντες ἀπολαύσατε
τοῦ πλούτου τῆς
χρηστότητος,
Μηδείς
θρηνείτω
πενίαν ἐφάνη γὰρ ἡ κοινὴ
βασιλεία,
Μηδεὶς ὀδυρέσθω
πταίσματα,
συγγνώμη γὰρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε,
Μηδεὶς
φοβείσθω θάνατον,
ἠλευθέρωσε
γὰρ ἡμᾶς τοῦ Σωτῆρος ὁ θάνατος,
Ἔσβεσεν
αὐτόν, ὑπ' αὐτοῦ
κατεχόμενος,
Ἐσκύλευσε
τὸν Ἅδην, ὁ
κατελθὼν εἰς τὸν Ἅδην,
Ἐπίκρανεν
αὐτόν,
γευσάμενον
τῆς
σαρκὸς αὐτοῦ, καὶ τοῦτο
προλαβῶν Ἡσαϊας,
ἐβόησεν,
ὁ Ἅδης,
φησίν, ἐπικράνθη
συναντήσας
σοὶ κάτω, Ἐπικράνθη,
καὶ γὰρ
κατηργήθη Ἐπικράνθη,
καὶ γὰρ ἐνεπαίχθη, Ἐπικράνθη,
καὶ γὰρ ἐνεκρώθη, Ἐπικράνθη,
καὶ γὰρ
καθηρέθη, Ἐπικράνθη,
καὶ γὰρ ἐδεσμεύθη, Ἔλαβε
σῶμα,
καὶ Θεῷ περιέτυχεν,
Ἔλαβε
γήν, καὶ συνήντησεν
οὐρανῶ, Ἔλαβεν,
ὅπερ ἔβλεπε,
καὶ πέπτωκεν,
ὅθεν οὐκ ἔβλεπε,
Ποῦ σου
θάνατε
τὸ κέντρον;
ποῦ σου Ἅδη τὸ νῖκος;
Ἀνέστη
Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι,
Ἀνέστη
Χριστὸς καὶ πεπτώκασι
δαίμονες,
Ἀνέστη
Χριστός, καὶ χαίρουσιν
Ἄγγελοι,
Ἀνέστη
Χριστός, καὶ ζωὴ
πολιτεύεται Ἀνέστη
Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος,
Χριστὸς γὰρ ἐγερθείς ἐκ
νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν
κεκοιμημένων ἐγένετο,
Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.
🌹* ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ * 🌹
Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.
Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Άγιον, Κύριον, Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον.
Τον Σταυρόν Σου Χριστέ προσκυνούμεν και την Αγίαν σου Ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζωμεν.
Συ γαρ ει ο Θεός ημών, Εκτός Σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά Σου ονομάζομεν.
Δεύτε, πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν, Την του Χριστού Αγίαν Ανάστασην.
Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω.
Δια παντός ευλογούντες τον Κύριον, Υμνούμεν την Ανάστασιν Αυτού.
Σταυρόν γαρ υπομείνας δι' ημάς, θανάτω, θάνατον ώλεσεν.
Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκε ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος.
🌹 Με πατρική αγάπη & Ευλογίες
Η Πανήγυρη του Αγίου Νεκταρίου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο
9 Νοεμβρίου, 2025
Τη μνήμη του Αγίου Νεκταρίου Eπισκόπου Πενταπόλεως τίμησε ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται μέσα στο Αρεταίειο Νοσοκομείο.
Στο χώρο αυτό τιμάται ιδιαιτέρως ο Άγιος "της υπομονής", καθώς εκεί νοσηλεύτηκε και τερμάτισε την επίγεια ζωή του σε έναν από τους θαλάμους του Νοσοκομείου.
Σήμερα το απόγευμα τελέστηκε ο μεθέορτος Εσπερινός και εν συνεχεία η λιτάνευση της εικόνας του παρουσία εκατοντάδων πιστών.
Στις Ιερές ακολουθίες της πανηγύρεως προέστη ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Αριστόβουλος, του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, ο εφημέριος του Ναού, π. Παναγιώτης Βατίκαλος και επισκέπτες κληρικοί.
Έψαλαν μαθητές της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, οι οποίοι συνόδευσαν την εικόνα ψάλλοντες τα τροπάρια του Αγίου.
Ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Καττάρων κ. Αριστόβουλος αναφέρθηκε συνοπτικά στο μήνυμα της εορτής που δεν είναι άλλο από την ταπείνωση, την ανεξικακία, την καρτερία και την συγχώρεση μπροστά στα όσα μαρτυρικά εβίωσε ο Άγιος Ιεράρχης Νεκτάριος.
Ακολούθησε κέρασμα για όλους τους παρευρισκόμενους.
Με πατρική αγάπη & Ευλογίες

(13. 1-2) «Ἐάν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καί τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δέ μή ἔχω, γέγονα χαλκός ἠχῶν ἤ κύμβαλον ἀλαλάζον.. Καί ἐάν ἔχω προφητείαν καί εἰδῶ τά μυστήρια πάντα καί πάσαν τήν γνῶσιν, καί ἐάν ἔχω πάσαν τήν πίστιν, ὥστε ὅρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν εἰμί.
Μεταφρ.:
"Αν
ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη,
τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει η σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με
τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα
μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη
δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε
απολύτως.
(13.3) Καί ἐάν ψωμίσω πάντα τά ὑπάρχοντά μου, καί ἐάν παραδῶ τό σῶμα μου ἴνα καυθήσομαι, ἀγάπην δέ μή ἔχω, οὐδέν ὠφελοῦμαι.
Και αν μοιράσω στους φτωχούς όλα μου τα υπάρχοντα, και αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, ποιο το όφελος;
[13.4] ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται· ἡ ἀγάπη οὐ
ζηλοῖ· ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, [13.5] οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ
παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, [13.6] οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ
ἀληθείᾳ· [13.7] πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει,
πάντα ὑπομένει.
Ειδικότερα:
ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, η υπομονή και η ανεκτικότητα απέναντι σε σφάλματα και ελαττώματα των άλλων
χρηστεύεται, ευεργετική και ωφέλιμη, είναι γεμάτη καλοσύνη·
ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοί, η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη
ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, μεγαλαυχεί, καυχιέται ,
οὐ φυσιοῦται, περιφανευεται
οὐκ ἀσχημονεῖ, ουτε, κανει ασχημα πράγματα
οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, δεν είναι εγωιστική
οὐ παροξύνεται, δεν είναι ευερέθιστη, οξύνω σε μεγαλύτερο βαθμό
οὐ λογίζεται τό κακόν, οὐ χαίρει ἐπί τή ἀδικία, συγχαίρει δέ τή ἀληθεία, πάντα στέγει (ανέχεται) , πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει (ξεπέφτει) .
Στο δεύτερο
μέρος (13. 8-12) ο Παύλος τονίζει τον εφήμερο χαρακτήρα των χαρισμάτων και
την κατάργησή τους με την έλευση της μέλλουσας βασιλείας του Χριστού, ενώ
παράλληλα επισημαίνει τον «νηπιακό», ατελή χαρακτήρα της γνώσης που αποκτάται
μέσω αυτών.
[13.8] ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει,εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. [13.9] ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν, καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· [13.10] ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. [13.11] ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου.
[8] Η αγάπη ποτέ δεν θα πάψει να υπάρχει. Τα λόγια των προφητών κάποτε θα στερέψουν, οι γλώσσες θα σιγήσουν· η γνώση θα καταργηθεί. [9] Γιατί γνωρίζουμε σπαράγματα μόνο της αλήθειας, και οι προφητείες μας είναι ατελείς. [10] Όταν όμως έλθει το τέλειο, το μερικό θα παύσει να υπάρχει. [11] Όταν ήμουν μικρό παιδί, μιλούσα σαν μικρό παιδί, σκεπτόμουν σαν μικρό παιδί, συλλογιζόμουν σαν μικρό παιδί. Όταν έγινα άντρας, κατάργησα τους τρόπους του νηπίου.
[13. 12] Βλέπομεν γάρ ἄρτι δί' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δέ πρόσωπον πρός πρόσωπον ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δέ ἐπιγνώσομαι καθώς καί ἐπεγνώσθην. Νυνί δέ μένει πίστις, ἔλπις, ἀγάπη, τά τρία ταῦτα· μείζων δέ τούτων ἡ ἀγάπη.
Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η ΑΓΑΠΗ".
[13] Στο τέλος μένουν αυτά τα τρία: η πίστη ,η ελπίδα, η αγάπη· και από αυτά το μέγιστο η αγάπη.
Στο τέλος παραμένει μόνο η αγάπη, γιατί αποτελεί το κατεξοχήν γνώρισμα του Θεού και αποκαλύπτει το αιώνιο μέσα στο χρόνο
📌 Ο ρόλος του Ιερέα, ως εφημέριου στο Αρεταίειο νοσοκομείο, είναι ιδιαίτερα σημαντικός και περιλαμβάνει:
🔴 Την τέλεση των ιερών ακολουθιών:
Διενεργεί λειτουργίες, εσπερινούς, παρακλήσεις και άλλες θρησκευτικές τελετές στους ναούς του νοσοκομείου. Αυτό προσφέρει παρηγοριά και πνευματική υποστήριξη σε ασθενείς, συγγενείς και προσωπικό.
🔴 Τη διακονία των ασθενών:
Επισκέπτεται τους ασθενείς στους θαλάμους, προσφέροντας τους τη Θεία Κοινωνία, το Ευχέλαιο, την εξομολόγηση, ή απλά μια συζήτηση και έναν λόγο παρηγοριάς. Η παρουσία του ιερέα μπορεί να είναι πολύ ανακουφιστική σε δύσκολες στιγμές ασθένειας και αγωνίας.
🔴 Την πνευματική καθοδήγηση και στήριξη:
Παρέχει πνευματική καθοδήγηση σε όσους το έχουν ανάγκη, είτε είναι ασθενείς, είτε μέλη της οικογένειάς τους, είτε εργαζόμενοι του νοσοκομείου. Βοηθά τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν το φόβο, την απώλεια, την αβεβαιότητα και να βρουν ελπίδα μέσα από την πίστη.
🔴 Την οργάνωση θρησκευτικών εκδηλώσεων:
Συμμετέχει στην οργάνωση των εορτασμών των ναών, ειδικά της εορτής του Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος έχει ιδιαίτερη σύνδεση με το Αρεταίειο λόγω του γεγονότος ότι κοιμήθηκε εκεί.
🔴 Τη διατήρηση της πνευματικής ατμόσφαιρας:
Η παρουσία των ναών και του εφημέριου συμβάλλει στη διατήρηση μιας πνευματικής ατμόσφαιρας στο νοσοκομείο, υπενθυμίζοντας την πνευματική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης και την αξία της πίστης στην αντιμετώπιση της ασθένειας.
Συνοπτικά, ο ρόλος του εφημέριου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο είναι να προσφέρει πνευματική φροντίδα και υποστήριξη σε ένα περιβάλλον όπου η ανάγκη για παρηγοριά και ελπίδα είναι έντονη. Η παρουσία του ενισχύει τον ανθρώπινο και πνευματικό χαρακτήρα της φροντίδας υγείας.
Η οσιακή κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών
📌Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος
Αιγίνης, Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης την 1/10/1846 .
📌Γονείς του είναι ο
Δήμος και Βασιλική Κεφαλά. Βαπτίζεται την 15/1/1847 και ακούγεται το όνομα
του Αναστάσιος.
📌Την 30/9/1920 (74 ετών) διακομίζεται στο Αρεταίειο Νοσοκομείο με οξεία
προστατίτιδα. Η χρόνια ασθένεια του προστάτη, μαζί με τα περασμένα χρόνια της
ηλικίας του και κακοπάθειες της ζωής τον ταλαιπωρούσαν.
📌Την 8/11/1920 και ώρα: 22:30' άφησε τα εγκόσμια στο
Αρεταίειο Νοσοκομείο στην πτέρυγα "Τζιβανοπούλειο" στον θάλαμο
νούμερο 2 όπου ήταν θάλαμος γ' θέσης δηλαδή θέση απορίας και μεταφέρεται
αργότερα στην Αίγινα για ενταφιασμό.
📌Την 3/9/1953 (33 έτη μετα) γίνεται η ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου μας.
📌Με την υπ αριθμόν 260/20-4-1961 Πατριαρχική πράξη
ανακηρύσσεται Αγιος
(41 έτη μετα την κοίμηση του).














