ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ Γ´ 8 - 15
Μετάφραση

8 Αυτός δε ο λόγος, που σου γράφω, είναι κατά πάντα αληθινός και αξιόπιστος. Και περί αυτών των μεγάλων αληθειών θέλω να διαβεβαιώνης και να πείθης τους Χριστιανούς, δια να φροντίζουν, όσοι έχουν πιστεύσει στον Θεόν, να μη μένουν εις την απλήν πίστιν, αλλά να πρωτοστατούν με ζήλον εις τα καλά έργα. Αυτά δε που είπα παραπάνω είναι έργα τα καλά και τα ωφέλιμα στους ανθρώπους.
9 Να αντιπαρέρχεσαι δε και να αποφεύγης τας ανοήτους συζητήσεις και τας γενεαλογίας περί ευγενούς καταγωγής και τας φιλονεικίας και τας μάχας γύρω από τα ζητήματα του Ιουδαϊκού νόμου· διότι όλα αυτά είναι ανωφελή και μάταια.
10 Αιρετικόν άνθρωπον, ο οποίος ύστερα από πρώτην και δευτέραν συμβουλήν μένει με πείσμα εις την πλάνην του, παράτησέ τον και μη συζητής πλέον μαζή του.
11 Γνωρίζων, ότι ο τοιούτος έχει πλέον παρεκκλίνει από την αλήθειαν και διαστροφή και αμαρτάνει, ελεγχόμενος και καταδικαζόμενος από τον ίδιον τον ευατόν του, από την συνείδησίν του.
  12 Οταν στείλω εις σε τον Αρτεμάν η τον Τυχικόν, φρόντισε με κάθε τρόπον να έλθης να με συναντήσης εις την Νικόπολιν, διότι εκεί έχω αποφασίσει να περάσω τον χειμώνα.
13 Τον Ζηναν τον νομικόν και τον Απολλώ να τους κατευοδώσης και να τους εφοδιάσης με πολλήν επιμέλειαν, ώστε να μη τους λείπη τίποτε στο ταξίδι των. 14 Ας φροντίζουν δε και όλοι οι ιδικοί μας να πρωτοστατούν εις τα καλά έργα και μάλιστα εις τας επειγούσας ανάγκας των αδελφών, δια να μη μένουν άκαρποι.
15 Σε χαιρετούν όλοι όσοι είναι μαζή μου· χαιρέτησε όλους εκείνους, που μας αγαπούν δια της πίστεως του Χριστού. Η χάρις του Θεού, ας είναι με όλους σας. Αμήν.

 H αληθινή πίστη εκφράζεται με καλά έργα, ειρήνη και εκκλησιαστική ενότητα...

🔔Το θέμα απο το Ιερό Ευχελαιο της Πέμπτης 16-7-2026 στο Αρεταίειο....από την Πρὸς Τίτον Ἐπιστολή (3:8-15) του Απ. Πάυλου , αποτελεί μία σύντομη αλλά ιδιαίτερα πυκνή ποιμαντική διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου προς τον μαθητή του Τίτο.
 
 Εν περιλήψη :

Η αξιοπιστία του Θεού βεβαιώνεται διαρκώς με τρεις τρόπους

• Πρώτον, με τον πιστό και αληθινό λόγο της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία κηρύσσει τον Χριστό, τον σαρκωμένο Λόγο του Θεού, και το κήρυγμά της παραμένει πάντοτε «πιστός λόγος», γιατί εδράζεται στην αλήθεια του Ευαγγελίου.Ο Θεός είναι αυτοαληθής και πιστός (Β΄ Τιμ. 2:13· Τιτ. 1:2). Δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνης επιβεβαιώσεως· όμως η πιστότητά Του μαρτυρείται μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, στο κήρυγμα του Ευαγγελίου και στην αγία βιοτή των πιστών.

• Δεύτερον, με την πίστη των χριστιανών, η οποία αποδεικνύεται έμπρακτα.

Όταν οι πιστοί ζούν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και καρποφορούν σε έργα αγάπης, ελέους και δικαιοσύνης, γίνονται ζωντανή μαρτυρία της πιστότητας του Θεού και οδηγούν τους ανθρώπους στην πίστη.

• Τρίτον, με την ενάρετη και αγία ζωή του χριστιανού.

Η ζωή του πιστού καλείται να είναι εικόνα του Χριστού, μίμηση του πιστού Λόγου. Τα καλά έργα δεν είναι απλώς ηθικές πράξεις, αλλά καρπός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και απόδειξη της ζωντανής πίστεως.

«Η πιστότητα του Θεού μαρτυρείται και φανερώνεται στον κόσμο με τρεις τρόπους.»

«ἵνα φροντίζωσι καλῶν ἔργων προΐστασθαι» Ο Απόστολος τονίζει ότι όσοι πίστεψαν στον Θεό οφείλουν να πρωτοστατούν στα καλά έργα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η πίστη δεν μένει θεωρία· γίνεται ζωή, αγάπη και διακονία προς τον πλησίον.

«μωρὰς ζητήσεις… περιΐστασο» Ο Παύλος συμβουλεύει να αποφεύγονται οι άσκοπες φιλονικίες, οι διαμάχες και οι μάταιες συζητήσεις.

Η Εκκλησία πάντοτε προτρέπει να επιδιώκουμε: την ειρήνη,την ταπείνωση,την οικοδομή των αδελφών, και όχι τη φιλονικία που γεννά υπερηφάνεια και διχασμό.

«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον… παραιτοῦ». Ο Απόστολος αναφέρεται σε εκείνον που, αφού νουθετηθεί επανειλημμένα, επιμένει συνειδητά στη διάσπαση της πίστεως και της ενότητας της Εκκλησίας.

Οι Άγιοι Πατέρες εξηγούν ότι προηγείται πάντοτε: η αγάπη,η νουθεσία,η υπομονή. Μόνον όταν υπάρχει επίμονη και αμετανόητη απόρριψη της αλήθειας της Εκκλησίας εφαρμόζεται η απομάκρυνση, όχι ως εκδίκηση αλλά ως παιδαγωγικό μέτρο για τη διαφύλαξη της ενότητας του Σώματος του Χριστού.
Και στη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος μπορεί εύκολα να παρασυρθεί σε ατελείωτες αντιπαραθέσεις, ιδιαίτερα στον δημόσιο λόγο ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο χριστιανός καλείται να διακρίνει ποιες συζητήσεις οδηγούν στην αλήθεια και ποιες γεννούν μόνο διχόνοιαΗ μέριμνα για τους αδελφούς .Ο Παύλος ζητά να βοηθηθούν ο Ζηνάς και ο Απολλώς ώστε να μη στερηθούν τίποτε. Έτσι δείχνει ότι η χριστιανική ζωή είναι έμπρακτη κοινωνία: φιλοξενία, αλληλεγγύη, διακονία, μέριμνα για τις ανάγκες των άλλων. Οι αναφορές στον Αρτεμά, στον Τυχικό, στον Ζηνά και στον Απολλώ δείχνουν ότι το έργο της Εκκλησίας είναι συλλογικό. Κανείς δεν εργάζεται μόνος του. Ο καθένας προσφέρει τα χαρίσματά του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και την οικοδομή του εκκλησιαστικού σώματος.

«ἵνα μὴ ὦσιν ἄκαρποι» Ο χριστιανός καλείται να είναι καρποφόρος. Ο ίδιος ο Κύριος λέγει: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος… ὁ μένων ἐν ἐμοὶ… οὗτος φέρει καρπὸν πολύν.» (Ιω. 15:5). Ο καρπός αυτός είναι η αγάπη, η ειρήνη, η ελεημοσύνη, η ταπείνωση και κάθε έργο που δοξάζει τον Θεό.

Για δεύτερη φορά ο Παύλος επαναλαμβάνει ότι οι πιστοί πρέπει να πρωτοστατούν στα καλά έργα, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν άνθρωποι με πραγματικές ανάγκες.

Η αγάπη δεν εκφράζεται μόνο με λόγια αλλά με πράξεις.

Μία επίσκεψη σε έναν ασθενή, μία βοήθεια σε έναν φτωχό, ένας λόγος παρηγοριάς ή μία προσευχή για τον πονεμένο είναι καρποί της ζωντανής πίστης.

Το επιστολή αυτή μας θετει ερωτήματα:Ζω την πίστη μου με έργα αγάπης;

Αποφεύγω τις άσκοπες αντιπαραθέσεις;

Συμβάλλω στην ειρήνη της οικογένειας και της ενορίας;

Βοηθώ έμπρακτα όσους έχουν ανάγκη; 

Σχετικά με τον γάμο, την παρθενία, την εγκράτεια και τη συζυγική ζωή.

Α΄ Προς Κορινθίους 7:1–12

H διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου σχετικά με τον γάμο, την παρθενία, την εγκράτεια και τη συζυγική ζωή. Ερμηνεία πάντοτε μέσα στο πλαίσιο της αγάπης, της ελευθερίας και της κλήσεως κάθε ανθρώπου.

1. Ο γάμος και η παρθενία (στ. 1–2)

«Καλὸν ἀνθρώπῳ γυναικὸς μὴ ἅπτεσθαι... διὰ δὲ τὰς πορνείας ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἐχέτω.»

Δεν υποτιμά τον γάμο. Αντιθέτως, παρουσιάζει δύο διαφορετικούς δρόμους που είναι και οι δύο ευλογημένοι από τον Θεό:

την παρθενία, ως ιδιαίτερο χάρισμα αφιερώσεως στον Θεό,

και τον ιερό γάμο, ως ευλογημένη κατάσταση ζωής.Η αγαμία αποτελεί ιδιαίτερο χάρισμα και όχι υποχρέωση για όλους.

Ο γάμος ως προστασία και κοινωνία αγάπης

Επειδή η ανθρώπινη φύση είναι ασθενής μετά την πτώση, ο Απόστολος προτρέπει όσους δεν έχουν το χάρισμα της εγκράτειας να παντρεύονται. Ο γάμος δεν παρουσιάζεται μόνο ως θεραπεία της πορνείας, αλλά ως σχέση αμοιβαίας αγάπης, σεβασμού και αυτοπροσφοράς.

Γι' αυτό ο άνδρας και η γυναίκα οφείλουν:

να αγαπούν ο ένας τον άλλον,

να στηρίζουν ο ένας τον άλλον,

να υπηρετούν ο ένας τον άλλον,

να ζουν ενωμένοι ενώπιον του Θεού.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Παύλος δεν καταδικάζει τον γάμο, αλλά επαινεί την εγκράτεια εκείνων που έχουν το σχετικό χάρισμα, ενώ παράλληλα τιμά τον γάμο ως θεσμό του Θεού.

2. Η αμοιβαία αγάπη των συζύγων (στ. 3–5)

«Τῇ γυναικὶ ὁ ἀνὴρ τὴν ὀφειλομένην εὔνοιαν ἀποδιδότω, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρί.»

Και:

«Ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἀνὴρ τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει, ἀλλ' ἡ γυνή.»

Η Εκκλησία βλέπει εδώ μία από τις πιο δυνατές εκφράσεις της αμοιβαιότητας μέσα στον χριστιανικό γάμο. Ούτε ο άνδρας ούτε η γυναίκα αντιμετωπίζουν τον άλλο ως αντικείμενο, αλλά ζουν με αυτοπροσφορά και αγάπη.

Η φράση ότι «ο ένας εξουσιάζει το σώμα του άλλου» δεν εκφράζει κυριαρχία, αλλά την πλήρη αμοιβαία αυτοπροσφορά μέσα στην ιερότητα του γάμου. Κανείς δεν ζει πλέον μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τον σύζυγό του.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Απόστολος δίνει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις και στους δύο συζύγους, δείχνοντας την ισότητα στην ευθύνη της συζυγικής ζωής.

Για περισσότερα δες και εδώ:

Εφεσίους 5:21–33 , για το μυστήριο του χριστιανικού γάμου.
Ματθαίος 19:3–12 , για τη διδασκαλία του Κυρίου περί γάμου.

3. Η εγκράτεια μέσα στον γάμο (στ. 5)

«Μὴ ἀποστερεῖτε ἀλλήλους, εἰ μὴ ἐκ συμφώνου πρὸς καιρόν...»

Η προσωρινή αποχή επιτρέπεται:

μόνο με κοινή συμφωνία,

για πνευματικό σκοπό (προσευχή και νηστεία),

και όχι μόνιμα, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα,ώστε να μη δημιουργούνται πειρασμοί.

Αποχή δηλ. για λόγους πνευματικούς και μόνο
Εδώ φαίνεται η σοφία της Εκκλησίας: ούτε ασκητισμός χωρίς διάκριση ούτε υποδούλωση στα πάθη.

Μετά όμως πρέπει να επανέρχεται η συζυγική ζωή, ώστε να μην βρίσκει αφορμή ο διάβολος να οδηγήσει τους ανθρώπους σε πειρασμό.

Η Εκκλησία μέχρι σήμερα διατηρεί αυτή τη σοφή αποστολική παράδοση, καλώντας τα ζευγάρια σε εγκράτεια πριν από τη Θεία Κοινωνία, σε περιόδους νηστείας και σε ημέρες ιδιαίτερης πνευματικής προετοιμασίας, πάντοτε όμως με αγάπη, διάκριση και κοινή συναίνεση.

4. Το χάρισμα κάθε ανθρώπου (στ. 6–9)

«Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ.»

Δεν έχουν όλοι την ίδια κλήση.

Άλλοι καλούνται στον μοναχισμό ή την αγαμία.

Άλλοι στον γάμο.

Και οι δύο δρόμοι είναι άγιοι όταν ζούνται κατά το θέλημα του Θεού.«Κρεῖσσον γαμῆσαι ἢ πυροῦσθαι»

Όποιος δεν μπορεί να εγκρατευθεί, είναι προτιμότερο να παντρευτεί παρά να καίγεται από τα πάθη.

Ο Απόστολος δεν υποτιμά την ανθρώπινη αδυναμία, αλλά τη θεραπεύει με τον ευλογημένο γάμο.

Η Εκκλησία ποτέ δεν θεώρησε τον γάμο συμβιβασμό ή αποτυχία, αλλά Μυστήριο μέσα στο οποίο ο άνθρωπος αγιάζεται.

5. Η αδιάλυτη ενότητα του γάμου (στ. 10–11)

Εδώ ο Απόστολος επικαλείται την ίδια τη διδασκαλία του Κυρίου:

«Γυναῖκα ἀπὸ ἀνδρὸς μὴ χωρισθῆναι... καὶ ἄνδρα γυναῖκα μὴ ἀφιέναι.»

Η βάση είναι τα λόγια του Κυρίου:

«Ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω.» (Ματθ. 19:6)

Η Εκκλησία θεωρεί τον γάμο ιερό μυστήριο και καλεί τους συζύγους σε συμφιλίωση, συγχώρηση και υπομονή. Παράλληλα, η ποιμαντική πράξη της Εκκλησίας αντιμετωπίζει με διάκριση και φιλανθρωπία ιδιαίτερα δύσκολες περιπτώσεις, σύμφωνα με τους ιερούς κανόνες και την εκκλησιαστική παράδοση.

6. Ο γάμος με άπιστο σύζυγο (στ. 12)

Ο γάμος δεν είναι μια ανθρώπινη σύμβαση που λύεται εύκολα, αλλά ευλογημένη ένωση που τελείται ενώπιον του Θεού.

…Ακόμη και όταν υπάρξει χωρισμός, η προτροπή είναι η συμφιλίωση και η αποκατάσταση της ενότητας.

Ο Απόστολος αναφέρεται και στις περιπτώσεις όπου ένας από τους δύο συζύγους έγινε Χριστιανός μετά τον γάμο.

Εφόσον ο άπιστος σύζυγος επιθυμεί να συνεχίσει την κοινή ζωή ειρηνικά, ο πιστός δεν πρέπει να διαλύει τον γάμο.

Έτσι φανερώνεται ότι η χριστιανική αγάπη μπορεί να γίνει αφορμή σωτηρίας και αγιασμού ολόκληρης της οικογένειας.

Η αγάπη, η ειρήνη και η υπομονή μπορούν να γίνουν μαρτυρία πίστεως μέσα στην οικογένεια.

Το μήνυμα…..

Το κεντρικό μήνυμα είναι ότι η σωτηρία δεν εξαρτάται από το αν κάποιος είναι
Έγγαμος ή ¨Αγαμος.....
αλλά από το αν ζει με πίστη, αγάπη, καθαρότητα και υπακοή στον Θεό.

Όπως λέγει ο Απόστολος:

«Ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει ἐκ Θεοῦ.»
….Κάθε πιστός καλείται να αγιάσει εκεί όπου τον έταξε ο Θεός.

Η μεγαλύτερη θεραπεία είναι η συγχώρηση των αμαρτιών.

Η πίστη μας και η προσευχή για τους άλλους έχουν μεγάλη δύναμη.

Ο Χριστός γνωρίζει ακόμη και τις κρυφές σκέψεις της καρδιάς.

Ο Κύριος έχει θεία εξουσία να συγχωρεί και να ανακαινίζει ολόκληρο τον άνθρωπο.

Το θαύμα οδηγεί όχι απλώς στον θαυμασμό, αλλά στη δοξολογία του Θεού.

Όπως διδάσκουν οι Άγιοι Πατέρες, ο παραλυτικός συμβολίζει κάθε άνθρωπο που έχει παραλύσει πνευματικά από την αμαρτία. Η συνάντηση με τον Χριστό, μέσα από τη μετάνοια, την εξομολόγηση και τη ζωή της Εκκλησίας, χαρίζει την πραγματική ίαση και την ελευθερία της ψυχής.

🔔 «Καὶ ἐμβάντι αὐτῷ εἰς τὸ πλοῖον, ἠκολούθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ.»

ΚΥΡΙΑΚῌ 12-7-2026
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, θ΄ 1-8

Οι μαθητές δεν ακολουθούν τον Χριστό μόνο όταν όλα είναι ήρεμα, αλλά Τον ακολουθούν και μέσα στο πλοίο, όπου αμέσως μετά θα αντιμετωπίσουν μεγάλη θαλασσοταραχή.

Η αληθινή μαθητεία σημαίνει να ακολουθούμε τον Χριστό σε κάθε περίσταση, ακόμη και όταν έρχονται δοκιμασίες.

Το «πλοίο» ερμηνεύεται συχνά ως εικόνα της Εκκλησίας, η οποία διαπλέει την ταραγμένη θάλασσα του κόσμου με κυβερνήτη τον Χριστό.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι ο Κύριος επέτρεψε να ακολουθήσει η τρικυμία, ώστε οι μαθητές να αυξηθούν στην πίστη και να γνωρίσουν βαθύτερα τη δύναμή Του.

Μας καλεί να ακολουθούμε τον Χριστό όχι μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά και όταν η ζωή γίνεται δύσκολη. Η πίστη δοκιμάζεται μέσα στις «τρικυμίες», αλλά η παρουσία του Κυρίου είναι η ασφάλεια του πιστού.

«Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον... ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν» (στ. 1)
Ο Χριστός επιστρέφει στην Καπερναούμ, όπου είχε πλέον εγκατασταθεί και από όπου δίδασκε και επιτελούσε πολλά θαύματα.

«Ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν...» (στ. 2)
Ο Κύριος βλέπει όχι μόνο την πίστη του παραλυτικού, αλλά και των ανθρώπων που τον μετέφεραν. Η πίστη γίνεται η αφορμή της θείας επεμβάσεως.

«Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου»
Πριν θεραπεύσει το σώμα, ο Χριστός θεραπεύει την ψυχή. Η συγχώρηση των αμαρτιών είναι το μεγαλύτερο δώρο, διότι αποκαθιστά τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

Οι γραμματείς σκέπτονται: «Οὗτος βλασφημεῖ» (στ. 3)
Θεωρούν ότι μόνο ο Θεός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες. Αγνοούν όμως ότι ο Ιησούς είναι ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού.

«Τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον;» (στ. 5)
Ο Χριστός δείχνει ότι και η συγχώρηση και η θεραπεία προέρχονται από την ίδια θεία εξουσία. Η σωματική θεραπεία γίνεται η ορατή απόδειξη της αόρατης συγχωρήσεως.

«Ἐγερθεὶς ἆρόν σου τὴν κλίνην...» (στ. 6)
Με έναν μόνο λόγο ο παραλυτικός θεραπεύεται πλήρως. Η κλίνη, που μέχρι τότε ήταν σύμβολο της ασθένειάς του, γίνεται τώρα μαρτυρία του θαύματος.

«Ἐδόξασαν τὸν Θεόν» (στ. 8)
Οι άνθρωποι θαυμάζουν και δοξάζουν τον Θεό για την εξουσία που φανερώθηκε στον Χριστό.

🔔 Η θεραπεία των δύο δαιμονιζομένων στη χώρα των Γεργεσηνών. 
ΚΥΡΙΑΚῌ 5-7-2026
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, η' 28 - 34, θ΄ 1

Η περικοπή αυτή φανερώνει πρωτίστως την απόλυτη εξουσία του Κυρίου Ιησού Χριστού πάνω στις δυνάμεις του κακού. Οι δαίμονες, μόλις αντικρίζουν τον Χριστό, Τον αναγνωρίζουν ως «Υἱὸν τοῦ Θεοῦ» και ομολογούν ότι δεν μπορούν να ενεργήσουν χωρίς την άδειά Του. Αυτό δείχνει ότι ο διάβολος δεν είναι ισότιμη δύναμη απέναντι στον Θεό, αλλά βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία Του.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επισημαίνει ότι ο Χριστός επιτρέπει στους δαίμονες να εισέλθουν στους χοίρους, όχι επειδή οι χοίροι είχαν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους, αλλά για να φανερωθεί η καταστροφική φύση των δαιμόνων. Αν δεν τους συγκρατούσε η θεία πρόνοια, θα οδηγούσαν και τους ανθρώπους στην ίδια καταστροφή.

Οι χοίροι, σύμφωνα με τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν ακάθαρτα ζώα για τους Ιουδαίους. Η παρουσία τόσο μεγάλης αγέλης σε εκείνη την περιοχή δείχνει επίσης το ιδιαίτερο περιβάλλον της περιοχής των εθνικών.

Μια βαθιά πνευματική αλήθεια…:

Ο Χριστός έρχεται ακόμη και στους πιο εγκαταλελειμμένους τόπους για να σώσει τον άνθρωπο.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο δεμένος από την αμαρτία ή το κακό ώστε να μην μπορεί να ελευθερωθεί από τη χάρη του Θεού.

Οι κάτοικοι της πόλης, αντί να χαρούν για τη σωτηρία των δύο ανθρώπων, ζητούν από τον Χριστό να φύγει, επειδή προτίμησαν την υλική τους ζημία από την παρουσία του Θεού. Η στάση αυτή γίνεται διαχρονική προειδοποίηση: ο άνθρωπος μπορεί να απορρίψει τον Χριστό όταν θεωρεί ότι η παρουσία Του θίγει τα συμφέροντά του.

Η περικοπή μας καλεί:

να εμπιστευόμαστε τη δύναμη του Χριστού απέναντι σε κάθε φόβο και πειρασμό,

να μην επιτρέπουμε στα υλικά αγαθά να γίνονται σημαντικότερα από τη σχέση μας με τον Θεό,

να αγωνιζόμαστε με μετάνοια, προσευχή, συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια και υπακοή στη ζωή της Εκκλησίας, ώστε να παραμένουμε ελεύθεροι από την κυριαρχία της αμαρτίας.

«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με.»

Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων

30 Ιουνίου

Οι Άγιοι Απόστολοι του Χριστού λάμπουν μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας ως οι φωτεινότεροι αστέρες της πνευματικής ζωής. Υπήρξαν οι πρώτοι μαθητές του Κυρίου, εκείνοι που άφησαν τα πάντα για να Τον ακολουθήσουν και έγιναν οι θεμελιωτές της Εκκλησίας, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Την 30ή Ιουνίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη Σύναξη των Αγίων Δώδεκα Αποστόλων, υπενθυμίζοντας την ενότητα, την αγάπη και την κοινή αποστολή τους στη διάδοση του σωτηριώδους μηνύματος του Χριστού.

Οι Δώδεκα Απόστολοι είναι:

Πέτρος, Ανδρέας, Ιάκωβος, Ιωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαίος (Ναθαναήλ), Ματθαίος, Ιάκωβος του Αλφαίου, Σίμων ο Ζηλωτής, Ιούδας ο αδελφόθεος (του Ιακώβου)

Ματθίας, ο οποίος εξελέγη από τους Αποστόλους, με θεία πρόνοια, στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη.

Η εορτή αυτή δεν αποτελεί μόνο ανάμνηση των ιερών μορφών των Αποστόλων, αλλά και πρόσκληση προς όλους μας να μιμηθούμε την ακλόνητη πίστη, την ταπείνωση, την αυταπάρνηση και τον ιεραποστολικό τους ζήλο.

Ας παρακαλέσουμε τους Αγίους Αποστόλους να πρεσβεύουν στον Κύριο, ώστε να μας χαρίζει δύναμη να παραμένουμε σταθεροί στην Ορθόδοξη πίστη, να αγαπούμε τον Χριστό με όλη μας την καρδιά και να γινόμαστε καθημερινά ζωντανοί μάρτυρες του Ευαγγελίου με τον λόγο και κυρίως με τη ζωή μας.

Ἅγιοι Δώδεκα Ἀπόστολοι, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν.

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β' ΙΒ´ 1 - 9

1 Να καυχηθώ δια τόσα και τόσα άλλα, που υπέστην και έπραξα δια το Ευαγγέλιον, δεν με συμφέρει από πνευματικής απόψεως. Θα προχωρήσω όμως εις οράματα και αποκαλύψεις, που έλαβα εκ μέρους του Κυρίου. 2 Γνωρίζω ένα άνθρωπον, που εζούσε εν Χριστώ, και ο οποίος προ δεκατεσσάρων ετών-είτε ευρίσκετο στο σώμα του κατά την ώραν εκείνην δεν γνωρίζω· είτε ήτο εκτός του σώματος, δεν γνωρίζω, ο Θεός το γνωρίζει-είχεν αρπαγή και αναληφθ έως τον τρίτον ουρανόν. 3 Και γνωρίζω, ότι αυτός ο άνθρωπος-είτε με το σώμα του έξω από το σώμα του, δεν γνωρίζω, ο Θεός γνωρίζει- 4 ότι ηρπάγη έως στον παράδεισον και ήκουσε λόγους, τους οποίους ανθρωπίνη γλώσσα δεν ημπορεί να διατυπώση και τους οποίους δεν είναι επιτετραμμένον στον άνθρωπον να τους είπη και τους αποκαλύψη. 5 Δια τον άνθρωπον αυτόν θα καυχηθώ, που τον ετίμησε τόσον πολύ ο Θεός. Δια τον ευατόν μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνον δια τας ασθενείας μου, όπως αυταί αφάνησαν εις τας περιόδους των διωγμών και των κινδύνων. 6 Εάν όμως θελήσω να καυχηθώ δια τους αγώνας μου και δια τα έργα, τα οποία με την βοήθειαν του Θεού υπέρ του Ευαγγελίου έκαμα, δεν θα είμαι άφρων, διότι θα πω την αλήθειαν. Διστάζω όμως και αποφεύγω να το πράξω, μήπως τυχόν κανείς σχηματίση δι' εμέ ιδέαν ανωτέραν, από ο,τι βλέπεις εις εμέ η απ' ο,τι ακούει από εμέ. 7 Και ένεκα του πολλού πλήθους των αποκαλύψεων, δια να μη υπερηφανεύωμαι, επέτρεψεν ο Θεός και μου εδόθη σκληρό αγκάθι στο σώμα, άγγελος δηλαδή του σατανά, δια να με γρονθοκοπή και να με ταλαιπωρή, ανίατος ασθένεια δια να μη το παρώ επάνω μου. 8 Δια την θλίψιν και δοκιμασίαν αυτήν τρεις φορές παρεκάλεσα τον Κυριον να μου την απομακρύνη. 9 Και ο Κυριος μου είπε· "σου αρκεί η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου φαίνεται ολοένα και τελειοτέρα μέσα εις την ανθρωπίνην αδυναμίαν με τα μεγάλα και θαυμαστά έργα που κατορθώνει". Με πολύ μεγάλην εσωτερικήν γλυκύτητα και ευχαρίστησιν θα καυχώμαι περισσότερον δια τας ασθενείας μου, ώστε να μένω έτσι εις την ταπεινοφροσύνην, δια να κατοικήση εις εμέ η δύναμις του Χριστού.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙϚ´ 13 - 19
 
«Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;»

Το ερώτημα αυτό δεν απευθύνεται μόνο στους Αποστόλους, αλλά σε κάθε άνθρωπο όλων των εποχών. «Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;» Οι άνθρωποι της εποχής είχαν πολλές γνώμες για τον Ιησού. Άλλοι Τον θεωρούσαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, άλλοι τον Ηλία, άλλοι τον Ιερεμία ή κάποιον από τους προφήτες.

Όλοι αναγνώριζαν ότι ήταν ένας μεγάλος άνθρωπος του Θεού, αλλά δεν είχαν κατανοήσει το μέγα μυστήριο της θεότητός Του. Έτσι συμβαίνει και σήμερα. Πολλοί βλέπουν τον Χριστό ως μεγάλο διδάσκαλο, κοινωνικό μεταρρυθμιστή ή ηθικό πρότυπο, χωρίς όμως να Τον ομολογούν ως τον αληθινό Θεό.

Ο Σίμων Πέτρος απαντά: «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.» Πρόκειται για την πρώτη πλήρη ομολογία της θεότητας του Χριστού. Δεν λέει απλώς ότι είναι Μεσσίας, αλλά ότι είναι ο Υιός του αληθινού και ζώντος Θεού. Η ομολογία αυτή αποτελεί το θεμέλιο ολόκληρης της χριστιανικής πίστεως. «Σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι»

Ο Κύριος απαντά: «Μακάριος εἶ... ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ' ὁ Πατήρ μου.» Η αληθινή γνώση του Χριστού δεν αποκτάται μόνο με την ανθρώπινη λογική. Είναι καρπός της θείας αποκαλύψεως. Γι' αυτό υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλη μόρφωση που δεν πιστεύουν, ενώ απλοί και ταπεινοί άνθρωποι γνωρίζουν βαθιά τον Θεό. Η πίστη γεννιέται μέσα στην καθαρή καρδιά. «Σὺ εἶ Πέτρος»

Ο Χριστός συνεχίζει: «Σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν.» Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθώντας τους Αγίους Πατέρες, διδάσκει ότι η «πέτρα» δεν είναι το πρόσωπο του Πέτρου ως ανθρώπου, αλλά: η ομολογία της πίστεώς του, η πίστη ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού, και τελικά ο ίδιος ο Χριστός, που είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Εκκλησίας.

Ο Απόστολος Πέτρος έχει εξέχουσα θέση μεταξύ των Αποστόλων, αλλά δεν αποτελεί μόνος του το θεμέλιο της Εκκλησίας. Θεμέλιο είναι ο ίδιος ο Χριστός και η αληθινή πίστη σε Αυτόν.

«Πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» Οι πύλες του Άδη συμβολίζουν: τον θάνατο, τη δύναμη του διαβόλου, τις αιρέσεις, τους διωγμούς, κάθε δύναμη που πολεμά την Εκκλησία.

Ο Χριστός υπόσχεται ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να καταλύσει την Εκκλησία Του.

Επί δύο χιλιάδες χρόνια η υπόσχεση αυτή επαληθεύεται. Αυτοκρατορίες χάθηκαν. Διωγμοί πέρασαν. Αιρέσεις εμφανίστηκαν και εξαφανίστηκαν. Η Εκκλησία όμως παραμένει ζωντανή, γιατί αρχηγός της είναι ο ίδιος ο Χριστός.

«Τὰς κλεῖς τῆς βασιλείας»
 Οι κλείδες συμβολίζουν την εξουσία που δίνει ο Χριστός στους Αποστόλους να διακονούν τη σωτηρία των ανθρώπων.
Η εξουσία του «δεῖν καὶ λύειν» εκφράζεται σήμερα κυρίως:

στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως,

στη συγχώρηση των αμαρτιών,

στη διοίκηση της Εκκλησίας.

Η εξουσία αυτή δεν είναι ανθρώπινη κυριαρχία αλλά διακονία της χάριτος του Θεού.

Ο σημαντικότερος άνθρωπος που πρέπει να γνωρίσουμε πραγματικά είναι ο Χριστός.

Η πίστη είναι αποκάλυψη του Θεού σε ταπεινή καρδιά. Η Εκκλησία δεν στηρίζεται σε ανθρώπινες δυνάμεις αλλά στον ίδιο τον Χριστό. Καμία δοκιμασία δεν μπορεί να νικήσει την αληθινή Εκκλησία. Η ομολογία του Πέτρου καλείται να γίνει προσωπική ομολογία κάθε πιστού. Ο Χριστός εξακολουθεί και σήμερα να απευθύνει το ίδιο ερώτημα σε κάθε άνθρωπο:

«Ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι;»

Η απάντηση δεν δίνεται μόνο με τα λόγια, αλλά με ολόκληρη τη ζωή μας.
Όταν πιστεύουμε, αγαπούμε, μετανοούμε, συγχωρούμε και αγωνιζόμαστε να τηρούμε το θέλημά Του, τότε η ομολογία του Αποστόλου Πέτρου γίνεται και δική μας:

«Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος.»

Κύριε, «οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς»
* Κατά Ματθαίον η´ 5-13* 
Κυριακή 28/6/2026 

🔔Εκ της ομιλίας  της Πέμπτης στο ιερό Ευχέλαιο (25/6/2026)

Η ευαγγελική περικοπή μας περιγράφει ένα γεγονός που μας δείχνει πως κάποιοι άνθρωποι είναι υγιείς ανάμεσα στους ασθενείς κι άλλοι είναι άρρωστοι ανάμεσα στους υγιείς. Πως υπάρχει πίστη ανάμεσα στους ειδωλολάτρες και απιστία ανάμεσα σε κείνους που υπερηφανεύονται για την καθαρότητα της πίστης τους, κομπάζουν ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού. Η περικοπή αυτή γράφτηκε σαν μια διδαχή για όλες τις εποχές και για όλους τους λαούς και εφαρμόζεται και σε μας μέχρι σήμερα.

Κυρίως όμως καταγράφηκε για να προειδοποιήσει όλους εμάς τους χριστιανούς να μην ξεχαστούμε και πέσουμε στην οίηση επειδή εκκλησιαζόμαστε, προσευχόμαστε στο Θεό και ομολογούμε το Χριστό. Γιατί τότε στην τελική Κρίση του Θεού θα συναντήσουμε μπροστά μας ανθρώπους που βρίσκονται έξω από την 'Εκκλησία, αλλ' έχουν μεγαλύτερη πίστη και περισσότερα καλά έργα.

«Κύριος Ὕψιστος ἐν ἁγίοις ἀναπαυόμενος καὶ ὀλιγοψύχοις διδοὺς μακροθυμίαν καὶ διδοὺς ζωῆς τους συντετριμμένοις τὴν καρδίαν» (Ἠσ. νζ' 15).

Ο Θεός βρίσκεται στη γη ανάμεσα σε κείνους που έχουν καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην. Ο Θεός αποκαλύπτει τα μυστήρια του κόσμου και της ζωής σ' εκείνους στους οποίους «ενοικεί». Σ' αυτούς εξηγεί τα πνευματικά βάθη όλων εκείνων που ο ίδιος έγραψε μέσα από τα πράγματα και τα γεγονότα. Ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, ο Ιωσήφ, ο Μωυσής κι ο Δαβίδ είχαν συντετριμμένη καρδιά, ταπεινό πνεύμα.

Το καλύτερο και σαφέστερο παράδειγμα σ' αυτό το θέμα μας το δίνουν οι Ισραηλίτες.
Ηταν απόγονοι των μεγάλων και θεαρέστων προπατόρων που προαναφέραμε. Η επαφή τους όμως με τον αληθινό Θεό τους δημιούργησε οίηση. Έτσι το έθνος αυτό άρχισε να βλέπει όλα τ' άλλα έθνη με περιφρόνηση, σα να 'ταν σκύβαλα πεταμένα.
Με τη συμπεριφορά τους αυτή όμως προκάλεσαν τη δική τους καταστροφή. Η υπερηφάνεια τους τύφλωσε τόσο πολύ, ώστε το μόνο που κράτησαν απ' όλα όσα τους αποκάλυψε ο Θεός με τους προφήτες και τους άλλους δίκαιους της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν πως αυτοί αποτελούσαν τον εκλεκτό λαό του Θεού, τον περιούσιο.
Το πνεύμα και το νόημα της αρχαίας αποκάλυψης του Θεού γι' αυτούς είχε ολότελα χαθεί. Η Αγία Γραφή χόρευε μπροστά στα μάτια τους σαν ένα συνοθύλευμα με ακατανόητα γράμματα. Όταν ο Κύριος Ιησούς εμφανίστηκε στον κόσμο με μια νέα αποκάλυψη, εκείνοι με την τυφλότητά τους αγνοούσαν το θέλημα του Θεού, είχαν φτάσει στο επίπεδο των ειδωλολατρών.
 Με τη σκοτισμένη πνευματική τους όραση και την τραχύτητα της καρδιάς τους, είχαν καταντήσει πολύ χειρότεροι κι από τους ειδωλολάτρες.
«Κύριε, ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχής»
«Κύριε, δεν είμαι άξιος να έλθεις στο σπίτι μου», 

Εντυπωσιακή η πίστη του εκατοντάρχου. Συγκλονιστική και η ταπείνωσή του. «Κύριε, δεν είμαι άξιος να έλθεις στο σπίτι μου», είπε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σπίτι του θα ήταν κάποιο πλούσιο αρχοντικό, κάποιο επίσημο και περιποιημένο οικοδόμημα. Κι όμως, ο εκατόνταρχος θεωρεί ότι ακόμη και το πλούσιο σπίτι του ήταν ευτελές για έναν τόσο σπουδαίο Επισκέπτη. Τι μεγαλείο ψυχής κρύβεται σε αυτό το ταπεινό φρόνημα! Αν και υψηλόβαθμος αξιωματικός, η ψυχή του παραμένει ξένη προς την έπαρση και την αλαζονεία. Αν και διαθέτει εξουσία και ανθρώπους που υποτάσσονται στις διαταγές του, ο ίδιος αισθάνεται τη μικρότητά του και υποτάσσεται στο μεγαλείο του παντοδύναμου Θεού.

Άραγε εμείς έχουμε τέτοια ­συναίσθηση της αναξιότητάς μας; 
 Μήπως θεωρούμε ακόμη και το Μυστήριο των Μυστηρίων, τη θεία ­Κοινωνία, ως κεκτημένο δικαίωμα;
 Ας μην ­ξεθαρρεύουμε μπροστά στην άπειρη αγάπη του Θεού που μας προσκαλεί στη μυστική αυτή ένωση.
Η δική μας ανταπόκριση στην προσ­κληση αυτή ας είναι ο ίδιος ο λόγος του ε­­κατοντάρχου, όπως τον μεταφέρει ο ιερός Χρυσόστομος σε μία από τις Ευχές προ της θείας Κοινωνίας: «Κύριε, ουκ ειμί άξιος, ουδέ ικανός, ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχής».
 Αυτό το ταπεινό φρόνημα καλούμαστε να καλλιεργήσουμε. 

«Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἤξoυσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραάμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον: ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμός των ὀδόντων» (Ματθ. ἡ' 11,12).
Πολλοί απ' αυτούς (ειδωλολάτρες απο Ανατολή και Δύση ) προσήλθαν στην πίστη ως ολόκληρα έθνη, όπως οι Αρμένιοι, οι Αιθίοπες, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, καθώς και οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης.
Σε μερικές χώρες ένα μέρος του λαού ασπάστηκε την πίστη, όπως στην Αραβία, την Αίγυπτο, την Ινδία, την Περσία, την Ιαπωνία κ.α. ενώ οι υιοί της βασιλείας (οι Ιουδαίοι), στους οποίους προσφέρθηκε πρώτα η βασιλεία του Θεού, έμειναν άκαμπτοι στην απιστία τους μέχρι σήμερα.

Το χωρίο είναι μια προειδοποίηση προς όλους τους χριστιανούς.
Δεν αρκεί να ανήκουμε εξωτερικά στην Εκκλησία ή να έχουμε χριστιανική παράδοση.

Εκείνο που ζητά ο Θεός είναι:

ζωντανή πίστη,

μετάνοια,

ταπείνωση,

αγάπη,

υπακοή στο θέλημά Του.

Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος: «μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (Φιλ. 2,12).