Τονίζεται η αξία της συγχώρεσης και της νηστείας και στον κατανυκτικό εσπερινό της συγγνώμης, ιερείς και πιστοί αλληλοασπάζονται, ζητώντας συγχώρεση ο ένας από τον άλλο, ενόψει της επερχόμενης Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

(Εκ του κατά Ματθαίου κεφ. στ', 14-21) 

                         ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ή ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ  {22-2-2026} 

Η Κυριακή της Τυρινής, μνημονεύει, «την από του παραδείσου της τρυφής εξορία του πρωτοπλάστου Αδάμ» σύμφωνα με το περιεχόμενο της όλης ακολουθίας του εσπερινού και του όρθρου από το βιβλίο του Τριωδίου.

Και ενώ την προηγούμενη Κυριακή η Εκκλησία έφερε στη μνήμη μας το μεγάλο και φοβερό γεγονός της κρίσεως, που θα γίνει στο τέλος της ιστορίας αυτού του κόσμου, την ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου μας επαναφέρει πάλι στην αρχή, στο ξεκίνημα της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους….τυχαίο ; Όχι βέβαια !

Γιατί εξορίστηκε ο Αδάμ από τον παράδεισο;

Διότι δεν υπήκουσε στη συγκεκριμένη εντολή, που του έδωσε ο Θεός. Και ενώ κάποια στιγμή συναισθάνηκε την πτώση του, καθώς απογυμνώθηκε από την Χάρη του Θεού που είχε μέχρι τότε μέσα του, ωστόσο δεν μετανόησε με ειλικρινή μετάνοια.

Όταν ο Θεός τον ρώτησε: «Αδάμ που είσαι; Τι συμβαίνει;», αυτός αντί να ομολογήσει την αμαρτία του, προσπαθούσε να δικαιολογηθεί και να ρίξει το σφάλμα στην Εύα. Και αυτή στη συνέχεια στον όφι.

Και όταν ο Αδάμ εξορίστηκε από τον παράδεισο, άρχισε να θρηνεί για το κατάντημά του και να καλεί όλη την κτίση να κλαύσει και να θρηνήσει και αυτή για την οδυνηρή πτώση του, εξ' αιτίας της οποίας από άφθαρτος και αθάνατος που ήταν κατάντησε δούλος της φθοράς και του θανάτου.

Και χρειάσθηκε να περάσουν αιώνες και αιώνες μέχρις ότου οι ψυχές του Αδάμ και της Εύας, που βρίσκονταν φυλακισμένες στα σκοτεινά βασίλεια του Άδου, αξιώθηκαν της σωτηρίας, όταν ο Χριστός κατέβηκε στον άδη και τους ελευθέρωσε μαζί με όλους εκείνους οι οποίοι πίστευσαν σ' αυτόν.

Εάν, λοιπόν, η παρακοή του Αδάμ τον εξόρισε από τον παράδεισο η δε μετάνοιά του τον επανέφερε σ' αυτόν, το ίδιο χρειάζεται να γίνει και σε μας. Μιμηθήκαμε τον Αδάμ στην παρακοή και χάσαμε τον παράδεισο. Ας τον μιμηθούμε τώρα και στην μετάνοια, αν θέλουμε να τον ξαναβρούμε.

📌 Το θέμα της Ομιλίας-Κήρυγμα :'
Ο πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.
 ( κατά Ματθαίου στ΄ 14 – 21)
στο Ιερό Ευχέλαιο της Πέμπτης στο Αρεταίειο

Κυριακή της Απόκρεω

Ο Θεός είναι μόνο Αγάπη;

  ο Θεός είναι μεν φιλάνθρωπος, είναι αγάπη ... αλλά είναι και δίκαιος. Και όσο μεγάλη είναι η αγάπη του, άλλο τόσο μεγάλη είναι και η δικαιοσύνη του, έτσι ώστε ούτε η αγάπη του να υπερβαίνει τη δικαιοσύνη του, ούτε η δικαιοσύνη του την αγάπη του.
Και στη μεν παρούσα ζωή μας δείχνει την όλη την αγάπη και την φιλανθρωπία του,
ενώ στην μέλλουσα θα λειτουργήσει η δικαιοσύνη του.
Θα έρθει να κρίνει την ανθρωπότητα επί τη βάσει του απολυτρωτικού του έργου και της ενσάρκου του Θείας Οικονομίας. Θα κρίνει δηλαδή την ανθρωπότητα με κριτήριο το κατά πόσον οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στη σωτηρία που Αυτός μας χάρισε με τον σταυρό και την ανάστασή του.
Κατά πόσον επίστευσαν στον Χριστό και τήρησαν τις εντολές του και μάλιστα
την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον.

📌 Το θέμα της Ομιλίας-Κήρυγμα :
 " Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον"
(εκ του κατά Ματθ. κε' 31-46)
μετά το Ιερό Ευχέλαιο της Πέμπτης στο Αρεταίειο

🔔 Του Ασώτου

Ο δημοφιλέστατος και πολυέραστος θείος ραββίνος (διδάσκαλος) , ο Κύριος μας, κατευθυνεται για τελευταία φορά προς τα Ιεροσόλυμα , για να ανέβει στον Γολγοθά, στον Σταυρό για να σωθεί όλο το ανθρώπινο γένος και απο όπου περνούσε, δίδασκε, θαυματουργούσε ....!

Εκει πλήθος καλοπροαίρετων ανθρώπων τον ακολουθούν, να τον θαυμάζουν...άλλοι ήταν τελώνες άλλοι εμπαθείς αμαρτωλοί.. Τους έβλεπαν και οι "καθώς πρέπει" Γραμματείς και Φαρισαίοι και δεν το αντεχαν...!Εκνευρίζονταν τρομερά! Τους έτρωγε η ζήλεια! Γιατί αυτός ο νέος αγράμματος Ραββίνος να έχει τόσο κόσμο…;
Και επειδη τα έβλεπε αυτα ο Χριστός και τα κατανοούσε, εκφώνησε τρεις σχετικἐς παραβολές – απαντήσεις: α) του απολωλότος προβάτου και β) της απολεσθείσης δραχμής, όπου δείχνουν την μετάνοια απ' την πλευρά του Θεού, δηλ πόσο πολύ θέλει ο φιλάνθρωπος Θεός να μετανοήσει ο κάθε αμαρτωλός άνθρωπος.

Η τρίτη παραβολή  είναι η γνμωστή του Ασώτου Υιού, ....περιγράφεται η  απίστευτη αθλιότητα ενός εκπεσόντος αμαρτωλού ανθρώπου, η ροπή προς την αμαρτία, η κατάντια, αλλά και η δύναμη της σωστικής μετανοίας που αναρριχάται απο και το πέλαγος της ευσπλαχνίας του Θεού Πατέρα μας.

Το ερωτημα που γενναται στο τέλος ειναι :

Ποιός είναι τελικά ο 'Ασωτος ;

📌 Το θέμα της   Ομιλίας-Κήρυγμα  " Πάτερ αγαθέ, ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου"
μετά το Ιερό Ευχέλαιο της Πέμπτης στο Αρεταίειο

Η πρώτη Κυριακή του Τριωδίου ονομάζεται Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου, διότι το Ευαγγέλιο που αναγιγνώσκεται στους Ιερούς Ναούς αναφέρεται στην παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου
(Λουκά κεφ. ιη', 10-14).

Την εποχή του Χριστού, τελώνης ήταν εκείνος που αναλάμβανε, κατόπιν αγοράς από τη ρωμαϊκή διοίκηση, την είσπραξη των φόρων από τους πολίτες, τους οποίους συχνά εκμεταλλευόταν ή εκβίαζε. Για τον λόγο αυτό, οι τελώνες αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη ως αμαρτωλοί, άδικοι και εκβιαστές. Οι Φαρισαίοι εκπροσωπούσαν ισχυρή μερίδα της ιουδαϊκής θεοκρατίας με σημαντική επιρροή στον λαό. Ήταν ζηλωτές του Μωσαϊκού Νόμου και ένθερμοι εθνικιστές.

Στην ανωτέρω ευαγγελική περικοπή, ο Ιησούς, απευθυνόμενος στους μαθητές Του, αναδεικνύει την αξία της ταπεινοφροσύνης και της ειλικρινούς μετάνοιας του Τελώνη, ο οποίος έχει πλήρη συναίσθηση των αμαρτιών του, σε αντίθεση με τον αλαζόνα Φαρισαίο, που με την υποκρισία του παρουσιάζει τον εαυτό του ως τέλειο. Η διδασκαλία κατακλείεται με το γνωμικό:«Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται».

Η εβδομάδα του Τελώνη και του Φαρισαίου (1-8 Φεβρουαρίου 2026) χαρακτηρίζεται ως «ελεύθερη» ή «απολυτή», καθώς δεν προβλέπεται νηστεία και επιτρέπεται η κατανάλωση όλων των ειδών τροφής, ακόμη και την Τετάρτη και την Παρασκευή.  
Περισσότερες πληροφορίες στο: eulogies.gr/programma

Τελώνου και του Φαρισαίου (Λουκά κεφ. ιη', 10-14

*Το θέμα της Πέμπτης στο Αρεταίειο 29-1-2026 :

Την ερχόμενη εβδομάδα {1-2-2026, Κυριακή) ανοίγει το Τριώδιο, η πνευματικότερη και κατανυκτικότερη περίοδος της Εκκλησίας μας, με την υπέροχη παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου.

Η Εκκλησία μας υπενθυμίζει τις βασικές προϋποθέσεις της πνευματικής ζωής και να μας υπογραμμίσει την ανάγκη μεταποίησης του «Φαρισαϊκού φρονήματος» σε «τελωνικό φρόνημα».Γι' αυτό προτρέπει τους πιστούς: «Φαρισαίου φύγωμεν (ας αποφύγουμε) Υψηγορίαν και Τελώνου μάθωμεν το ταπεινόν εν στεναγμοίς» (Τροπάριο του Όρθρου της Κυριακής του Τελώνου και Φαρισαίου).

Η εκκλησία μας, σαν στοργική μητέρα που καθοδηγεί τα παιδιά της, να μας υποδείξει τη μεγάλη αρετή της ταπείνωσης, τη βάση και προϋπόθεση της ευσέβειας και κάθε αρετής και να μας κάνει να αποστραφούμε την υπερηφάνεια, την υψηλοφροσύνη, την έπαρση, το αλαζονικό φρόνημα, με άλλα λόγια το «Φαρισαϊσμό» (όρος που προέρχεται από τον Φαρισαίο και ταυτίζεται με την υποκρισία και τον εγωισμό).

Εκει που ο ταπεινός άνθρωπος γίνεται «διάφανος» στην χάρη του Θεού. Αφήνει ανοιχτή την πόρτα της ψυχής του για να μπεί μέσα του και να αρχίσει να εργάζεται το Άγιο Πνεύμα. Καμία άλλη αρετή δεν μπορεί να κατορθωθεί χωρίς την ταπείνωση. Κατά τους Αγίους Πατέρες η ταπείνωση είναι η βάση και το «αρμόδεμα» όλων των αρετών,γι'αυτό και αποτελεί τον πιο σύντομο δρόμο για τον Παράδεισο.